Περιγραφή

Με το έργο  μου  αυτό θέλησα να αποδώσω όχι απλά την μορφή  της Κάλλας, αλλά το αποτύπωμα μιας φωνής  που έχει πάψει να ακούγεται και παρόλα αυτά, εξακολουθεί να  υπάρχει

Η αφετηρία  μου ήταν η , Norma του Vincenzo  Bellini και η βαθιά  σύνδεση  με την μοναδική  καλλιτεχνική παρουσία της Μαρίας  Κάλλας

 

Ωστόσο δεν ήθελα να δημιουργήσω μια απλή αναπαράσταση  μιας ιστορικής παράστασης η ένα συμβατικό  πορτραίτο. Στόχος  μου ήταν να μεταφέρω σε ζωγραφική  αυτό  που συμβαίνει  μέσα μου όταν σκέπτομαι  την Κάλλας. Την συνάντηση  της ομορφιάς με τον πόνο, της δύναμης  με την ευαισθησία   της δόξας με την μοναξιά  και πάνω από όλα της ανθρώπινης ύπαρξης  με τον μύθο.

Για μένα η Κάλλας  δεν είναι μόνο μια μεγάλη  φωνή της όπερας  είναι μια μορφή που έχει περάσει  από την συλλογική  μνήμη στην ιστορία. Την τοποθέτησα μέσα σε έναν κόσμο όπου το παρελθόν  η σκηνή η μνήμη  συνυπάρχουν.

Η κεντρική  γυναικεία  μορφή είναι ο πυρήνας  ολόκληρης της σύνθεσης. Το πρόσωπο  είναι στραμμένο  ελαφρώς προς τα πάνω και το βλέμμα  δεν συναντά άμεσα τον θεατή. Η επιλογή αυτή είναι σκόπιμη. Δεν ήθελα ένα πρόσωπο  που κοιτάζει τον θεατή αλλά μια γυναίκα  που κοιτάζει  κάπου  πέρα από αυτόν.. Σαν να ακούει κάτι που εμείς δεν ακούμε  σαν να βρίσκεται  σε εκείνη  την μοναδική  στιγμή  πριν από την έναρξη  μιας μεγάλης  μουσικής φράσης.

Η έκφραση  δεν  είναι  ούτε καθαρά  θλιμμένη  ούτε χαρούμενη. Είναι μια έκφραση  εσωτερικής συγκράτησης. Υπάρχει  υπερηφάνεια  ,αλλά πίσω από αυτήν υπάρχει ευαισθησία. Υπάρχει  δύναμη , αλλά  και επίγνωση  της θυσίας. Τα ελαφρώς  ανοιχτά  χείλη  παραπέμπουν  στην φωνή ,ενώ το βλέμμα  προς τα πάνω δημιουργεί  μια αίσθηση  εσωτερικής επίκλησης. Για μένα η γυναίκα  αυτή δεν βρίσκεται  απλά μπροστά  μας βρίσκεται  σε μια  κατάσταση  εσωτερικής  καλλιτεχνικής και ψυχικής  μετάβασης.

Ιδιαίτερη  σημασία  έχει  το χέρι  που ακουμπά  στο στήθος. Το χέρι αυτό για μένα είναι η πιο ανθρώπινη  χειρονομία  του έργου.. Δεν είναι διακοσμητική  κίνηση,   είναι η κίνηση  που δηλώνει το συναίσθημα. Θα μπορούσε να είναι  ένας όρκος μια προσευχή, η μια εξομολόγηση  η  προσπάθεια  να συγκρατηθεί  ένας πόνος. Το τοποθέτησα πάνω στην καρδιά γιατί ήθελα  να συνδέσω την φωνή με το συναίσθημα  και το συναίσθημα  με το σώμα.

Η Norma είναι η ηρωίδα  που βιώνει βαθιάς εσωτερικές  συγκρούσεις  . Επομένως  το σώμα της δεν θα μπορούσε να είναι απλώς όμορφο.. Έπρεπε να  φέρει το βάρος  της απόφασης της αγάπης  της απώλειας, της θυσίας. Αυτή την ένταση  προσπάθησα να συμπυκνώσω  στη στάση, στο βλέμμα  και κυρίως στην χειρονομία.

Το φως είναι  από τα σημαντικότερα  εκφραστικά  μέσα του έργου .

Δεν το χρησιμοποίησα  μόνο για  να  φωτίσω  την μορφή, το χρησιμοποίησα  για να αποκαλύψω και να απόκρυψη.

Το πρόσωπο  φωτίζεται  έντονα  ενώ το σώμα και το φόρεμα βυθίζονται  σχεδόν στο σκοτάδι.. Αυτή η αντίθεση  είναι συνειδητή. Για μένα το φως αντιπροσωπεύει, ότι γνωρίζει  και θυμάται  ο κόσμος   από την καλλιτέχνιδα, την σκηνή, την φωνή, την λάμψη, την δόξα…ενώ το σκοτάδι  αντίθετα αντιπροσωπεύει  ότι δεν βλέπει ο κόσμος, την μοναξιά, την ευαισθησία  την ανθρώπινη  πλευρά πίσω από την δημόσια  εικόνα.

Επέλεξα κυρίως μια περικομμένη  ,κυρίως θερμή χρωματική παλέτα , ώχρες  ,καμένες  σιένες ,  βαθιά καφέ, χρυσές αποχρώσεις θερμούς  τόνους της σάρκας  βαθύ κόκκινο  και μαύρο. Δεν ήθελα το χρώμα  να λειτουργήσει  ως εντυπωσιασμός και ψυχολογικά.

Οι γήινες  αποχρώσεις  συνδέουν την σύνθεση με το παρελθόν  και την αρχαιότητα  .τα χρυσά  παραπέμπουν  στο θέατρο  ,στην λάμψη την μνήμη της μεγάλης  σκηνικής  παρουσίας. Το κόκκινο  των χειλιών είναι μια ελεγχόμενη  αλλά έντονη παρουσία  το χρώμα  του πάθους  της ζωής ταυτόχρονα  και του κινδύνου.

Το μαύρο  έχει ίσως τον σημαντικότερο  ρόλο  δεν το αντιμετώπισα ως απουσία  χρώματος, αλλά ως ενεργό  ζωγραφικό στοιχείο. Μέσα στο μαύρο  υπάρχον  θερμές και ψυχρές μεταβολές  βαθιά καφέ και μπλε αποχρώσεις μικρές αντανακλάσεις  .Ήθελα το σκοτάδι  να έχει ζωή.. Απέναντι  από το σκοτάδι  τοποθέτησα  το λευκό λουλούδι…Η παρουσία  του είναι σκόπιμα ήσυχη. Είναι η καθαρότητα  μέσα στον δρόμο  η τρυφερότητα  μέσα  στην δύναμη, η ζωή μέσα στην μνήμη. Το λουλούδι  λειτουργεί σαν μια μικρή ανάσα  σύνθεσης.

 

Στην αριστερή  πλευρά του έργου  εμφανίζεται ένας αρχαίος  κόσμος η γυναικεία  μορφή   ο ναός, οι γήινες επιφάνειες  και η αίσθηση  μιας μακρινής εποχής.

Δεν θέλησα να αναπαραστήσω  την αρχαιότητα  με αρχαιολογική   ακρίβεια. Την αντιμετώπισα  ως μνήμη.

Η Norma γεννιέται  μέσα σε έναν κόσμο τελετουργίας  πίστης και σύγκρουσης. Η αρχαία μορφή και ο ναός αποτελούν επομένως το βαθύτερο  ιστορικό υπόστρωμα  του έργου. Είναι σαν να βρίσκονται  πίσω από την Κάλλας  οι αιώνες που προηγήθηκαν της ίδιας της ερμηνείας.

Η αρχαιότητα γίνεται έτσι το παρελθόν της Norma  ενώ η Κάλλας  γίνεται το παρελθόν  της δικής μας μουσικής μνήμης..

Στο βάθος τοποθέτησα το θέατρο

 

Εκεί υπάρχει  μια μικρή γυναικεία μορφή πάνω στην σκηνή  μπροστά σε ένα πλήθος θεατών. Η αντίθεση  κλίμακας είναι εσκεμμένη, η κεντρική  μορφή είναι τεράστια  ,ενώ η τραγουδίστρια  στην σκηνή είναι μικρή.

Για μένα αυτή η μορφή εκφράζει  κάτι πολύ συγκεκριμένο.

Η γυναίκα  πάνω στην σκηνή είναι η στιγμή. Η μεγάλη μορφή είναι η μνήμη.

Η παράσταση  κάποτε τελειώνει. Τα φώτα σβήνουν και οι θεατές φεύγουν η σκηνή  αδειάζει. Όμως η μορφή της Κάλλας  μπορεί να παραμείνει  στην μνήμη πολύ περισσότερο  από την διάρκεια της παράστασης.. Η δέσμη φωτός που πέφτει επάνω στην σκηνή  είναι για μένα το φως της τέχνης.. Είναι η στιγμή  κατά την οποία ένας άνθρωπος  βρίσκεται  μόνος απέναντι  σε εκατοντάδες ανθρώπους  και πρέπει να τους κάνει να αισθανθούν.

Πίσω από την κεντρική  μορφή  υπάρχει ένα δεύτερο  γυναικείο προφίλ σχεδόν φασματική.

Αυτό το πρόσωπο  είναι ίσως το πιο συμβολικό  στοιχείο του έργου..

Δεν ήθελα να είναι  ένα δεύτερο  πορτραίτο  .Ήθελα  να μοιάζει με ηχώ.

Είναι η Norma  που παραμένει πίσω από την ερμηνεύτρια. Είναι η ανάμνηση που παραμένει  πίσω από την ζωή. Είναι η φωνή που εξακολουθεί  να υπάρχει αφού η τραγουδίστρια  έχει φύγει από την σκηνή.

Γι’ αυτό και τα όρια του δεν είναι απόλυτα Η μορφή μοιάζει  να γεννιέται  μέσα από το σκοτάδι και να επιστρέφει  σε αυτό

Στην προσέγγιση  μου, με ενδιαφέρει   να παρουσιάσω  την Κάλλας  ως ένα απρόσιτη είδωλο

Με ενδιαφέρει  περισσότερο  ο άνθρωπος  πίσω από τον μύθο.

Πιστεύω  ότι η τέχνη  έχει πάντα δύο όψεις. Από την μια πλευρά υπάρχει η λάμψη, η αναγνώριση, η σκηνή, και η αθανασία , από την άλλη υπάρχει η προσωπική ευαισθησία  ,η αγωνία και η μοναξιά που συχνά δεν βλέπει το κοινό.

Το πρόσωπο  είναι φωτισμένο    αλλά το σώμα βρίσκεται  στην σκιά

Η γυναίκα είναι μεγαλοπρεπής ,αλλά το χέρι της βρίσκεται στην καρδιά.

Το θέατρο  είναι γεμάτο κόσμο αλλά η καλλιτέχνης  είναι μόνη της πάνω στην σκηνή.

Η φωνή ακούγεται μέσα στην φαντασία  μας αλλά ο πίνακας παραμένει σιωπηλός. Αυτές τις αντιθέσεις προσπάθησα να μεταδώσω στον θεατή χρησιμοποιώντας τα χρώματα και το φως ,που για μένα είναι η ουσία του έργου.

Το μεγαλύτερο  προσωπικό  μου στοίχημα  ήταν να προσπαθήσω  να ζωγραφίσω κάτι που από την φύση του δεν μπορεί να ζωγραφίσει…Τον ήχο.

Η όπερα είναι κίνηση, αναπνοή μουσική χρόνος και φωνή. Η ζωγραφική  είναι ακίνητη. Μέσα όμως από την έκφραση  ,την  χειρονομία  το φως  το βλέμμα  και  την σύνθεση  προσπάθησαν  να δημιουργήσω μια εικόνα  που να αφήνει στον θεατή την αίσθηση ότι κάτι ακούγεται μέσα στην σιωπή.

Το έργο μου σου ζητάει όχι απλώς να το κοιτάξεις αλλά να το αισθανθείς.. Να αισθανθείς την μεγαλοπρέπεια  και στην συνέχεια  να αποκαλύψει την μελαγχολία.

Να δει το θέατρο και στην συνέχεια  να καταλάβει ότι η Μαρία στην σκηνή είναι μόνη της.

Να δει το φωτισμένο  πρόσωπο και μετά το χέρι πάνω στην καρδιά.

Να προσέξει το λευκό λουλούδι  και να αναρωτηθεί γιατί βρίσκεται ωμέγα σε τόσο σκοτεινή  σύνθεση.

Και τελικά να καταλάβει ότι ολόκληρος ο πίνακας  μιλά για την αθανασία

Η καλλιτεχνική  αθανασία είναι ένα παράδοξο. Ο άνθρωπος φεύγει αλλά το έργο παραμένει Η παράσταση τελειώνει αλλά η εικόνα  παραμένει για πάντα..

 

With this  work , I wanted  to convey  not simply  the image  of Maria  Kallas ,but rather  the imprint of a voice  that  has ceased  to be heard  and yet  continues  to exist through  memory. The starting  point for me was  Norma by Vincenzo  Bellini  and the profound  connection  with  the  unique  artistic  presence  of Maria  Kallas.

However I didn’t want to create a simple  reproduction  of a historical performance for a conventional portrait  .My aim was to translate  into painting  what happens  within  me when  I think  of Kallas. The encounter between beauty and pain strength and sensitivity glory and loneliness ,and above all the human  dimension behind  the myth.

For me ,Kallas  is not simply a great  opera  voice. She is a figure who has passed  from collective memory into history. I tried  to place her within  a world  where  the  past  and the present  coexist.

The central  female  figure  is the core of the entire  composition. Her face is turned  slightly  upward  and her gaze does not meet the viewer  directly .This choice  is international  .I didn’t  want to create  a face that simply  looks at the viewer  ,but rather  a woman  who  is looking  somewhere  beyond  them almost  as if she is listening  to something  that we cannot  hear as if she  is beginning of a great  musical  phrase.

Her expression is neither purely  sad nor joyful. It is an expression of inner  restraint. There is a pride ,but behind  that pride there is emotion. There is strength  ,but also a sense  of sacrifice. Her slightly  parted  lips suggest  the voice   while  her upward  gaze creates  a feeling  of inner  invocation. For me ,this woman is not simply  standing before us, she is in state  of artistic  and emotional  transition

Particular importance  is given  to the hand that touches  the chest

For me  this hand  is the most  human  gesture  the entire work . It  is not a decorative  movement, but a gesture that expresses emotion. It could be a prayer, a confession, an attempt to restrain  a pain. By placing the hand  over the heart I  wanted to comment  the voice with emotion  and  emotion  with the body.

Norma  like Kallas herself  carries deep internal conflicts .Therefore her body  could  not simply be beautiful. It had to carry  the weight  of a decision  ,love  loss and sacrifice. This tension  is expressed  through  the pose, the gaze  and above  all the gesture  of a hand.

Light  is one of the  most  important expressive  elements  of the work. I didn’t  use it simply  to illuminate the figure  but to reveal  and conceal at the same  time. The face is intensely  illuminated   while the body and clothing  gradually sink almost into darkness. This contrast  is international. For me ,light represents  what the world  knows  and admires, the artist ,the  stage ,the voice ,the fame. Darkness ,on the other  hand  ,represents  what the world  does not see., loneliness  sensitivity, and the human side behind the public  image.

I chose  a limited,  primarily  warm color palette,  ochres, earthly  tones, deep  brown, golden shades  and deep red. I didn’t want to color  to function  merely as an impressionistic  or psychological  element.

The golden  shades  connect  the composition  with the past and antiquity  .They  refer  to the theater and through their  luminosity, you the memory of a great  stage presence. The red of the lips is a controlled  yet intense  presence  ,it represents  the passion  of life identity  and danger.

Black  plays  perhaps  the most important  role I didn’t treat it as an absence  of color   but as an active  pictorial  element. Within  the black ,there are warm and cool transitions  ,deep browns  and blue shades that create subtle  contrasts  .I wanted  the darkness  to feel alive.

Opposite  the darkness  ,I placed  the white flower . Its presence  is deliberate  quiet. It represents  purity within the drama ,tenderness  within strength  , and memory  within  memory  itself. The flower  functions  as a small  breath  to  point a  connection.

 

On the left side  of the work ,and ancient  world  appears, the female figure ,the temple, the earth’s  surfaces and the sense of a distant era.

I didn’t  want to represent antiquity with  archeological accuracy  I approached it as memory.

Norma is born into a world of ritual ,faith and conflict. The ancient  figure and the temple  therefore  constitute the work’s  deepest historical  background. It is as if the centuries that preceded  her own interpretation  lie behind Kallas.

Antiquity  thus becomes Norma’s past while  Kallas  becomes  the past  of our own  musical  memory.

In the background I  placed the theatre.

There is a small female figure  on stage in front of a crowd  of spectators. The contrast  in scale is  international  the central  figure is huge, while the singer  on stage is small.

For me ,this form expresses something very specific. The woman on stage  is the moment. The large form is memory.

The show ends at some point. The lights go out and the spectators  leave the stage empties But the  figure  of Kallas  can remain in the memory much longer than the duration of the show. The beam of light that falls on stage is for me the light of art..It is the  moment when a person  is alone in front  of hundreds  of people  and  must  make them feel.

Far from the central  figure  is a second  female profile, almost spectral.

This face is perhaps  the most symbolic  element of the work.

I didn’t  want it to be a second  portrait. I wanted  it to look like an echo, it is the Norma that remains behind the performer. It is the memory that remains  behind  life. It is the voice  that continues to exist  after the singer  has left the stage.

A memory  that remains  after life. It is the voice that continues  to exist after the singer has left the stage.

That’s  why it’s boundaries bare not absolute

The form seems to be born from the darkness  and returns  to it. In my approach  ,I am interested in presenting Kallas based an inaccessible  idol.

I am more interested in the man behind the myth. I believe  that art always  has two sides. On one side there is  the glamour, the recognition, the stage ,and the immortality   on the other  side there is the personal  sensitivity b the anguish, and the loneliness  that the public  often  doesn’t  see.. The face is illuminated but the body  is in shadow.

The woman  is magnificent  but her hand is on her heart. The theatre  is full of people but the artist is alone  on stage.

The voice  is heard in our imagination   but the painting remains silent. I tried to convey these contrasts  to the viewer using  colors band light  ,which for me is the essence of the work..

My biggest  personal challenge was to try to paint something that by  it’s very nature cannot be painted…Sound.

Opera is movement  ,breathing  music  time and voice. Painting  is still .However, through expression  gesture  light ,gaze band composition  i tried to create ban image  that leaves  the viewer with the feeling  that something  is heard  in the silence.

My work  asks you  not just to look  at it but to feel it…..to feel  the grandeur  and then reveal the melancholy.

To see the theatre  and then realize  that Maria is alone on stage.

To see  the  illuminated  face and then the hand  over the heart.

To notice  the white  flower  and wonder why it is located  omega in such  a dark composition  .And finally understand  that the entire painting is about immortality.

Artistic  immortality  is a paradox

The person leave but the work remains. The performance  ends but the image  remains  forever.